Jir4yu.me

ความรู้สึก.. ที่ตอนไหนๆก็(ไม่)เหมือนกัน

สรุปช่วงเวลาผ่าน Time lapse

ย่นเรื่องที่(ไม่)น่าสนใจ ให้น่าสนใจ

ลังจากที่ผมได้อัพเวอร์ชั่นของมือถือที่ใช้อยู่ให้เป็น iOS8 ได้สักพัก ก็ไม่ได้สนใจอะไรมาก แค่ใช้งานทั่วไปแบบวันต่อวันไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษ แต่ด้วยความที่ว่าเดี๋ยวนี้ไม่ค่อยได้หยิบจับกล้องฟิล์มเท่าไหร่นัก ม้วนเก่าก็ยังค้างไม่ได้เอาไปล้างเสียที ประกอบกับไม่ได้ซื้อม้วนฟิล์มเข้ามาเพิ่มด้วย เวลาไปไหนต่อไหนก็เลยต้องใช้กล้องมือถือถ่ายรูปไปพลางๆ ก่อนแล้วเมื่อเดือนที่แล้วหลังจากที่จะหมุนเปลี่ยนกล้องไปที่โหมด panorama ด้วยตัวเองชอบถ่ายพาโนมาก ไปที่ไหนก็จะถ่ายเก็บไว้ตลอด แต่ดันเลื่อนไปผิดข้างเลยไปเจอโหมด Time lapse เนี่ยแหละครับ

วัดเฉลิมพระเกียรติ

ส่วนตัวคิดว่าการถ่ายวิดีโอแบบ Time lapse เนี่ยค่อนข้างน่าสนใจมากๆ เพราะโหมดนี้เองช่วย”ย่น“ระยะเวลาที่ยาวให้เข้ามาบีบอยู่ในเวลาที่สั้นได้โดยเก็บรายละเอียดต่างๆ มาแบบครบ(ก็แค่เร็วขึ้น) ประกอบกับในปัจจุบันนี้เทคโนโลยีต่างพัฒนาไปถึงไหนต่อไหน การเสิร์ฟข้อมูลที่ยาว น่าเบื่อ และอาจจะไม่มีประโยชน์ นอกจากจะสิ้นเปลือง bandwidth ของผู้ใช้แล้ว ยังเกิดผลในด้านลบทางอารมณ์ข้างในด้วย

งั้นก็ทำให้แม่งน่าสนใจสิครับ

Time lapse อาจจะเป็นคำตอบที่”น่า“จะช่วยในเรื่องนี้ได้ดีไม่แพ้การแก้ปัญหาโดยวิธีอื่นๆ ซึ่งผมเองก็ยังไม่มี concept ที่จะใช้ถ่ายอะไรต่ออะไรเสียเท่าไหร่ แน่นอนว่าการถือโทรศัพท์ให้นิ่งเพื่อถ่ายวิดีโอนั้นค่อนข้างยากอยู่แล้ว ยิ่งเป็นโหมด Time lapse ด้วยถ้าสั่นมากเกินไปเดี๋ยวจะมึนกันเสียเปล่า การถ่ายวิดีโอแบบนี้ผมคิดถึงสถานที่ที่ไม่เคยหยุดนิ่ง หรือสัตว์ที่แตกกลุ่มกันเป็นฝูง แค่นึกดูแล้วก็อดที่จะตื่นเต้นไม่ได้แล้ว

ถ่ายรถที่วิ่งผ่านไปมารอบอนุสาวรีย์ฯ หรือนกพิราบที่บินแตกกลุ่มกันที่สนามหลวง น่าจะเวิร์คสำหรับการถ่ายวิดีโอ Time lapse แบบสนุกๆ

ใจความสำคัญที่ผมต้องการจะเขียนมันไม่ได้ขึ้นอยู่กับเทคโนโลยีที่ใช้หรอกครับ แต่ที่อยากจะเขียนถึง Time lapse เพราะอย่างที่บอกมันเป็นตัวช่วยให้เรื่องสรุป หรือ ย่น ใจความสำคัญที่มีมากมายเกินไปให้สั้นลงโดยที่ยังเก็บรายละเอียดต่างๆ ได้ครบ ถ้าเป็นเมื่อก่อน คนเราอาจจะมีเวลามากพอที่จะนั่งย้อนกลับไปเปิดอัลบัมภาพเก่าๆ ทีละเล่มเพื่อให้ย้อนนึกถึงวันเก่าที่เคยผ่านหรือใช้ไปกับใครบางคน หรือกับสถานที่ใดๆ

เมื่อเทคโนโลยีโตขึ้น ทุกอย่างเสิร์ฟความสะดวกสบาย ความรวดเร็วให้แก่เรามากขึ้น ผู้คนก็จะจำและยึดติดจนลืมไปว่าช่วงเวลานึงเรายังเคยรอข้อมูลต่างๆ ได้ด้วยความเร็วอินเตอร์เน็ตเพียง 56kbps แต่กับทุกวันนี้ กะอีการแค่รอโหลดรูปเดียวเพียง 3-4 วินาทีก็เริ่มบ่นกันแล้ว อยากจะจำอะไรก็ให้เทคโนโลยีช่วยจำมันให้หมด แม้แต่การสร้างตัวเตือน เตือนวันครบรอบ เตือนวันเกิด เตือนเรื่องนัด, จนบางครั้ง เราเองนั่นแหละที่กำลังจะลืม.. ลืมช่วงเวลาที่เคยสำคัญ ช่วงเวลาที่เมื่อก่อนเราจดจำมันอย่างตั้งอกตั้งใจ แน่นอนว่าบ้างครั้ง เรากลับปฏิเสธว่ามันไม่เคยน้อยลง แต่มันจะมีความหมายอะไรล่ะครับ ถ้าเราไม่เคยสนใจที่จะจำหรือนึกย้อนเรื่องต่างๆ เองได้เลย เพียงเพราะรู้แค่ว่า มีทางเลือก มีตัวช่วยเสมอมา

บทความแรกของปี ๒๕๕๘ สวัสดีปีใหม่ครับ

Jirayu Limjinda

ถ้าไม่รู้จักกัน บางทีคุณอาจจะไม่เข้าใจกับสิ่งที่ผมทำ.. กลับกัน ถ้าคุณรู้จักผมดี คุณจะไม่ต้องเอ่ยปากถามเลยว่าทำไม

แสดงความคิดเห็นของคุณที่นี่

loading, please wait..

loading, please wait..